Pod działaniem sił zewnętrznych drewno zmienia swoje wymiary i kształt (czyli ulega odkształceniom). Odkształcenia te mogą być wywołane działaniem sił statycznych (stałej wielkości i kierunku) lub dynamicznych (zmiennych pod względem wielkości i kierunku). Siły te (czyli obciążenia), zależnie od kierunku działania i miejsca przyłożenia, powodują w materiałach naprężenia rozciągające, ściskające, ścinające i inne. Ciało, które po ustaniu działania na niego siły zewnętrznej powraca do pierwotnego kształtu, nazywa się sprężystym; największe naprężenie, -nie powodujące trwałego odkształcenia materiału nazywa się granicą sprężystości. Przy dalszym zwiększaniu siły powstają naprężenia, które (po przekroczeniu granicy sprężystości) powodują najpierw odkształcenia trwałe, a potem zniszczenie materiału. Naprężenie istniejące w drewnie w chwili zniszczenia danego elementu drewnianego nazywamy wytrzymałością drewna. Naprężenia dopuszczalne dla drewna podane są w normie PN-53/B-03150. Higroskopijność drewna jest to zdolność wchłaniania pary wodnej z powietrza. Między wilgotnością powietrza a wilgotnością drewna zachodzi po pewnym czasie stan równowagi higroskopijnej. Stan taki charakteryzuje się tym, że drewno znajdujące się dłuższy czas na wolnym powietrzu nie wydala wilgoci, ani też nie wchłania jej z powietrza. Osiąga go drewno powietrznosuche o wilgotności 15—20%, które schło na otwartej przestrzeni kilkanaście miesięcy.