Metoda chemiczna polega na zatruciu szkodników preparatami chemicznymi. Stosujemy w tym celu gazowanie, powlekanie i nawiercanie. Gazowanie mimo zadowalających wyników nie ma praktycznego znaczenia, ponieważ zachodzi konieczność zainstalowania specjalnej aparatury i zachowania szczególnych środków ostrożności. Powlekanie drewna środkami owadobójczymi wykonuje się za pomocą opryskiwania lub smarowania zaatakowanych elementów środkami chemicznymi. Stosowanie tej metody zapewnia dobre wyniki w połączeniu z metodą mechaniczną. Ociosywanie jest wtedy czynnością przygotowawczą. Metodę nawiercania otworów stosuje się wówczas, gdy dostęp do miejsc zaatakowanych przez owady jest utrudniony i gdy dostępne są tylko niektóre powierzchnie elementu drewnianego (np. •murłat, podwalina). W zaatakowanym elemencie nawiercamy świdrem otwory o szerokości l cm. Otwory te muszą być rozłożone w kilku rzędach równolegle do osi podłużnej belki. Odległości między poszczególnymi rzędami otworów nie mogą być większe od 5 cm. Odstępy między otworami w jednym rzędzie powinny wynosić 30 do 4.0 cm, a otwory muszą być tak rozmieszczone, aby na jeden przekrój poprzeczny belki przypadał tylko jeden otwór. Odległość między brzegami belki a zewnętrznymi rzędami otworów nie powinna być większa jak 2,5 cm. Trucizna bowiem rozchodzi się łatwo w kierunku równoległym, a gorzej w kierunku prostopadłym do włókien. Głębokość otworu zależna jest od grubości elementu.