Okres rójki trwa od połowy czerwca do połowy sierpnia. Bezpośrednio po zapłodnieniu samica wyszukuje odpowiedni materiał drzewny i składa jaja. Ilość jaj dochodzi do 400 (przeciętnie samica znosi 150—200). Samice po złożeniu jaj giną; samce mogą żyć jeszcze wiele dni. Po okresie kilkunastu dni z jaja wylęga się larwa. Jest ona barwy białej, długości do 22 mm. Głowa jasna, słabo schitynizo-wana (uboga w chitynę). Narządy pyszczkowe silnie rozwinięte, żuwaczki z pionowymi ostrzami tnącymi; końce żuwaczek nie stykają się. Ciało larwy jest najszersze w przedtułowiu; stopniowo zwęża się ku tyłowi, osiągając najmniejszą szerokość w środkowych segmentach odwłoka, po czym znów rozszerza się nieznacznie. Całe ciało jest słabo owłosione. Ma trzy pary nóżek rozmieszczonych tylko na tułowiu. Larwy po wylęgu natychmiast zaczynają żerować, poczynając od miejsca, w którym zostały złożone jaja (w zewnętrznej części bielu). Chodniki larwalne mają wtedy szerokość l mm, a jeśli jaja były złożone płytko, przeświecają tuż pod powierzchnią drewna. Tempo rozwoju larw uwarunkowane jest temperaturą i wilgotnością powietrza. Według badań Schuha, najszybszy wzrost larw występuje w temperaturze 28—30°C i wilgotności względnej powietrza 90—100%. Wilgotność powietrza wpływa w dużym stopniu na rozwój spuszczela.